اختلال بیش فعالی/ کم توجهی ( ADHD)

یک اختلال روان پزشکی است که علائم اصلی آن کاهش توجه به صورت پایدار و افزایش تکانشکری به صورت بیش فعالی است و در کودکان و نوجوانان و بزرگسالان ایجاد می شود و در کودکان بیشتر در سنین مدرسه و پیش دبستانی دیده می شود. کودکان و نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به ADHD  غالبا دچار مشکلات قابل توجهی در کارکردهای تحصیلی و فردی و بین فردی و اجتماعی می شوند و این اختلال اغلب با اختلالات اضطرابی و خلقی و یادگیری همراه است. این اختلال عمدتا منشا ژنتیک  دارد و در پسرها شایعتر است.کودکان مبتلا احتمالا شواهدی از شکست های تحصیلی نشان می دهند و نسبت به همکلاسی های خود نمرات ضعیف تری کسب می کنند.این فرد قادر به توجه دقیق به جزئیات نیست و کارها و تکالیف خود را نمی تواند به طور صحیح انجام دهد و اغلب به نظر می رسد حواسش جای دیگری است،کارها را شروع می کند ولی سریعا تمرکزش را از دست می دهد و آن کار را نیمه کاره رها می کند، مشکل در نظم  و مدیریت زمانی در این فرد دیده می شود .در نوجوانان و بزرگسالان مبتلا ، کارهایی که نیاز به فعالیت ذهنی مستمر دارد، ناراحت کننده است مثل تهیه گزارش ها، خواندن متنها یا مقالات طولانی و…..

اغلب روی صندلی تکان می خورند،دست و پایشان را تکان می دهند و قادر نیستند یک جا ثابت بمانند و اغلب قادر به انتظار کشیدن برای نوبت نیستند و وسط حرف دیگران می پرند و غالبا ممکن است از وسایل دیگران بدون اجازه استفاده نمایند و …..

درمان در این افراد برای کاهش نقایص توجه و بیش فعالی در کودک ،دارودرمانی و همچنین مداخلات روانی اجتماعی مثل آموزش روانی،درمان شناختی رفتاری، آموزش والدین و آموزش مهارت های اجتماعی و…است.گروه درمانی با هدف افزایش اعتماد به نفس و اصلاح مهارت های اجتماعی بخصوص در کودکان مدرسه ای با مشکلات کارکردی زیاد، می تواند مفید باشد.